Fort Simserhof

Siersthal, Rue André Maginot, 57410, Maginotlinie

.

 
>> Fotopagina <<
 
Een mooi groot fort, waar door het museum veel aan gedaan is. Zo is er voor het fort een informatiecentrum, waar je o.a. souvenirs kunt kopen en een grote plattegrond van het fort te zien is aan de muur. Ook is er een ware bioscoop gebouwd naast het infocentrum. Voor een rondleiding moet je echt reserveren. Kijk hiervoor op de website onderaan deze pagina. Ik had gewoon een mailtje gestuurd dat ik met 2 personen een Engelse rondleiding wilde met de dag en het tijdstip dat ik het gepland had erbij. Het kon gelukkig, maar ik kan me voorstellen dat het in de zomermaanden erg druk is. Een rondleiding neemt zo'n 2,5 uur in beslag. Je krijgt in het bioscoopgebouw eerst een film te zien van ongeveer 15 minuten, waarna je in een electrisch treintje de munitieingang van het fort binnen rijdt. Op bovenstaande foto zie je het treintje en de munitieingang. Je ziet geprojecteerde beelden op de muren in de gangen van het fort en er zijn verschillende geluidseffecten. Het ritje duurde ongeveer 25 minuten. Daarna mag je over een pad boven de ingang langs de berg omhoog lopen, waar je nog 1,5 uur een rondleiding krijgt door de soldateningang. Erg interessant om te zien, alle materialen en apparaten zijn nog intact. Het is alsof het fort nog in gebruik is door soldaten. Je krijgt alle ruimte's waar de soldaten of officieren kwamen te zien. Een aanrader! Hier kun je nog een stuk over de geschiedenis lezen van Fort Simserhof.
 
Eerste project (7 juli 1929)


Het project van kolonel Frossard voorziet in de bouw van een compact fort met vijf gevechtsblokken die op een onderlinge afstand van 50m liggen. Het ouvrage moet omgeven worden door een anti-tankgracht die verdedigd wordt met koffers. De ingang moet in een ravijn achter het ouvrage gebouwd worden en wordt voorzien van 60cm smalspoor. Dit project wordt door de generaals van de Commissie voor de Versterkte Regio’s(CORF) beoordeeld. Talrijke bezwaren worden geopperd: er moet veel ontbost worden en er is een onvoldoende schootsveld. De steile hellingen van diepe valleien van Schorbach en la Horn worden slecht gedekt door de 75mm kanonnen. Voor de nabijheidverdediging ontbreekt voldoende schootsveld naar rechts(oost) en naar voren(noorden) wat zorgt voor een aantal dode hoeken die door een aanvaller gebruikt kunnen worden. Op 8 juli 1929 wordt dit project verworpen en er wordt een terreinverkenning uitgevoerd om een oplossing voor de bouw van deze fortificatie te vinden.
 
 
Tweede project (12 juli 1929)
Dit nieuwe project voorziet in de bouw van twee ouvrages die op 300m van elkaar liggen en elkaar flankeren. Dit project is weliswaar duurder, maar wordt niettemin door de CORF aangenomen; op 21 september 1929 wordt het goedgekeurd door Maarschalk Pétain.Vanaf maart tot september 1930 worden de plannen met betrekking tot de plaatsing van de blokken bestudeerd. Enkele wijzigingen op het project van 12 juli 1929 worden doorgevoerd, wat weer leidt tot een kostenverhoging. De bouwkosten werden geraamd op 62 miljoen FFR, terwijl er kredieten van 38 miljoen FFR beschikbaar waren. Er wordt besloten om acht betonnen gevechtsblokken en een dubbele ingang(manschappen-ingang en munitie-ingang) te bouwen. De bouw van Simserhof strekt zich uit over bijna 9 jaar, van 1929 tot 1938.
   
De bouwwerkzaamheden (uitgravingen en betonnering) vinden plaats van 1930 tot 1933; meer dan 2000 man werkt dag en nacht. Daarna wordt een deel van de uitrusting geplaatst (hefkoepels in blok 3,4 en 8). In 1934 worden de elektrische centrale en de liften geïnstalleerd; ook het kabelnetwerk en het smalspoor worden aangelegd. In 1937 worden de anti-tankversperringen geplaatst en vanaf 1938 is het ouvrage gevechtsklaar. In totaal heeft het 118 miljoen FFR(€ 30 miljoen) gekost.
 


Simserhof was bezet door een bemanning van 876 man; zij waren onderdeel 3e bataljon van het 153e Regiment Vesting Infanterie(RIF), het 7e bataljon van het 155e Regiment Positie Artillerie(RAP) et elementen van het 1e, 15e et 18e Genieregiment. Van 10 april 1938 tot 12 februari 1940 staat het werk onder bevel van luitenant-kolonel Aumoitte, die opgevolgd wordt door luitenant-kolonel Mauin. Vanaf 25 april 1940 wordt het bevel gevoerd door luitenant-kolonel Bonlarron. Op 2 september 1939 wordt de algemene mobilisatie van kracht en op 3 september de staat van oorlog. Op 12 oktober moet Simserhof voor het eerst ingrijpen. Een hefkoepel van 75 mm komt in actie om een voorpost, die op een tiental kilometers van de hoofdlinie ligt, te steunen. Op 10 mei 1940 lanceert Hitler de “Blitzkrieg”, maar het front voor de Maginotlinie blijft rustig.

Op 12 mei 1940 worden de voorposten hevig beschoten en gebombardeerd en Simserhof komt in actie om de Franse troepen te steunen. Op 13 juni trekken de ondersteuningstroepen zich richting het zuiden terug. Simserhof moet deze troepen steunen; daarna moet de bemanning het ouvrage saboteren en zich ook terugtrekken. Vanaf 15 juni geeft Simserhof steunvuur af en op 16 juni komt luitenant-kolonel Bonlarron tot de conclusie dat een terugtrekking onmogelijk is. Hij beslist om niets te saboteren en neemt maatregelen om een belegering te weerstaan. De Duitsers komen dichterbij. Vanaf 21 juni is de artillerie van Simserhof in actie. Er moet vermeden worden dat de vijand te dicht bij het ouvrage Welschof komt. Op 22 juni moet het ouvrage Haut Poirier (vijf gevechtsblokken) dat niet gesteund kan worden door Simserhof zich overgeven. Op 22 juni wordt er door Maarschalk Pétain en een Duitse delegatie een wapenstilstand getekend. Op 24 juni verandert de wind en Welschhof wordt ernstig bedreigd. Dezelfde dag moet Simserhof het kleine ouvrage Rohrbach (Fort Casso), dat door de Duitsers wordt aangevallen, beschermen. Simserhof zou 13.500 granaten verschoten hebben om dit ouvrage te beschermen.

In de avond van 24 juni neemt de bemanning van Simserhof via de Zwitserse radio kennis van de wapenstilstand met Italië. In artikel 7 van de voorwaarden van wapenstilstandovereenkomst staat dat de ouvrages intact aan de Duitsers moeten worden overgegeven. Het lot van de bemanning blijft onzeker. De commandanten van de ouvrages wachten op orders van de Franse generale staf. Op 30 juni 1940 overhandigt luitenant-kolonel Simon de order tot overgave van de ouvrages aan de overwinnaars  aan de commandanten. De ontmoeting vindt plaats in het ouvrage Grand-Hohékirkel. Acht dagen na de wapenstilstand en vijf dagen na het staakt-het-vuren legt Simserhof de wapens neer. Een Duits detachement vormt een erewacht voor de onoverwonnen bemanning die in gevangenschap gevoerd wordt. De Duitsers zijn nu de baas in het ouvrage. Het onderhoud wordt uitgevoerd door enkele officieren en technici. Gedurende de oorlog doet Simserhof dienst als opslagplaats voor torpedo’s.
 
Eind november 1944 stuiten de Geallieerden (7de Leger van generaal Patch) op Duitse weerstand in de regio en vanaf 15 november onderneemt de 100ste divisie een aanval op Simserhof. Blok 5 van Simserhof wordt zwaar getroffen. Het ouvrage is niet langer meer te verdedigen en in de nacht van 19 op 20 november verlaten de Duitsers via de nooduitgang het fort nadat ze de installaties onklaar hebben gemaakt. De geallieerde troepen bezetten het ouvrage, maar begin 1945 lanceert Hitler een tegenoffensief, operartie Nordwind; de Amerikanen zijn gedwongen om het fort te verlaten. Op 15 maart 1945 komen ze terug. Bitche wordt op 16 maart definitief bevrijdt.
 

bron: Simserhof.fr

Vertaling: Hans Vermeulen